Jedną z podstawowych czynności w każdym postępowaniu jest doręczenie. Doręcza się wezwania, zawiadomienia, orzeczenia, pisma procesowe. Idealną sytuacją jest tzw. doręczenie właściwe (bezpośrednie), a więc potocznie zwanym doręczeniem do rąk własnych. W aktach sprawy umieszcza się tzw. zwrotkę o osobistym odebraniu przez zainteresowanego przesyłki, a co za tym idzie, jeżeli od daty doręczenia biegną terminy procesowe, wówczas oczekuje się tzw. reakcji zainteresowanego (stawiennictwa, wniosków, środków zaskarżenia) obliczając terminy upływu dokonania takich czynności. Nie zawsze jednak zainteresowany może lub chce odebrać przesyłkę. Wówczas zastosowanie znajduje (obok doręczenia zastępczego) tzw. fikcja prawna doręczenia, określana często jako “doręczenie poprzez awizo”. W ramach sporów o podatki, o naruszenie dyscypliny finansów publicznych czy też sporów karnych skarbowych występują różnice w sposobie “doręczenia poprzez awizo”.

7 + drugie awizo, czyli 14. W art. 150 ordynacji podatkowej przewidziano prostą regułę fikcji prawnej doręczenia. Jeżeli nie można doręczyć przesyłki do rąk własnych lub też dokonać doręczenia zastępczego przesyłkę zostawia się w placówce pocztowej operatora (względnie w urzędzie gminy lub miasta) na okres 14 dni. Prawidłowe awizowanie sprowadza się do zawiadomienia oraz (w razie niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni od pierwszego awiza) powtórnego zawiadomienia. Przesyłka uważana jest za doręczoną w ostatnim dniu 14-dniowego okresu pozostawiania jej w placówce (lub w urzędzie). Innymi słowy, doręczenie nie następuje po upływie kolejnych 7 dni od drugiego awiza, lecz z upływem 14 dnia od pierwszego awiza.

Inaczej jest w przypadku postępowania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W sporze o dyscyplinę wprowadzono regułę 7 + 7, a więc zarówno pierwsze awizo, jak również drugie awizo powinny określić termin odbioru na 7 dni od dnia zawiadomienia (powtórnego zawiadomienia), przy czym powtórne awizo powinno mieć miejsce po upływie “pierwszych” 7 dni. Innymi słowy, doręczenie przez awizowanie uważa się za skuteczne, pod warunkiem dochowania prawidłowego awizowania i z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono pismo w placówce operatora (art. 186 ust. 6 u.o.d.f.p.).

W sporach karnych skarbowych zastosowanie znajduje art. 133 k.p.k. w zw. z art 113 par. k.k.s. Przyjęto w nim m. in. następująca regułę: O pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz; tak samo należy postąpić w razie doręczenia pisma administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi. Wspomniany art. 133 par. 2 k.p.k. zostanie jednak z dniem 1 lipca 2015 roku zmieniony i uzupełniony: O pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz. W razie dokonania tych czynności pismo uznaje się za doręczone. Wytłuszczonego zdania wyraźnie w dotychczasowych przepisach brakuje.

Na marginesie należy pamiętać, że tzw. doręczenie poprzez awizo stanowi jedynie o domniemaniu doręczenia. Inaczej rzecz ujmując, domniemanie takie można obalić, skuteczność jednak takich zabiegów stanowi zupełnie odrębne, ciekawe zagadnienie proceduralne.